Lágmarksframfærsla

Á Íslandi eru ekki til nein opinber, skilgreind og viðurkennd lágmarksframfærsluviðmið, en sveitarfélögin hafa lagalega skyldu til að veita fjárhagsaðstoð ef einstaklingur sem hefur lögheimili í sveitarfélaginu getur ekki framfleytt sjálfum sér, maka eða börnum.  Fjárhagsaðstoð byggist á VI. kafla laga um félagsþjónustu sveitarfélaga no. 40/1991 og er það í höndum hvers sveitarfélags að ákveða reglur fjárhagsaðstoðarinnar.

Fjárhagsaðstoð sveitarfélaga á Íslandi er „síðasta stoppistöðin” í velferðarkerfinu og er veitt þeim sem geta ekki framfleytt sér og fjölskyldu sinni. Markmið fjárhagsaðstoðar er að styðja tímabundið einstakling og fjölskyldu hans fjárhagslega með lágmarksframfærslu.  Þannig má líta á að fjárhagsaðstoð sveitarfélaga sem íslenska lágmarksframfærsluviðmiðið.

Hér eru nokkur dæmi um upphæðir fjárhagsaðstoðar hjá sveitarfélögum árið 2017:

Reglur Reykjavíkurborgar um fjárhagsaðstoð

  • Einstaklingur 18 ára og eldri allt að 184.883 kr. Á mánuði
  • Hjón/sambýlisfólk allt að 277.325 kr. Á mánuði

Reglur Kópavogs um fjárhagsaðstoð

  • Einstaklingur 18 ára og eldri sem rekur eigið heimili 165.604 kr. á mánuði
  • Hjón og sambúðarfólk 264.967 kr. á mánuði.

Reglur Hafnarfjarðar um fjárhagsaðstoð

  • Einstaklingur 18 ára og eldri 154.384 kr. á mánuði.
  • Hjón/sambúðarfólk 247.014 kr. á mánuði.

Reglur Akureyrar um fjárhagsaðstoð

  • Einstaklingur 18 ára og eldri 150.353 kr. á mánuði.
  • Hjón/sambúðarfólk 240.565 kr. á mánuði.